ตะปัดตะป่อง

釋義

1. 1.副詞氣呼呼地；怒氣沖沖地
   • เธอโกรธเขาเลยเดินตะปัดตะป่องกลับบ้าน
     她生他的氣，氣呼呼地走回家
   同義สะบัดสะบิ้งแสนงอนตุปัดตุป่อง