เคี่ยวเข็ญ

釋義

1. 1.動詞逼迫；強迫；施壓督促
   • แม่เคี่ยวเข็ญน้องให้ทำการบ้าน
     媽媽逼弟弟去做功課。
   同義บังคับผลักดัน
   反義ละเลยไม่สนใจ