ปรองดอง

釋義

1. 1.動詞和解；和睦；協調一致
   • พี่น้องคู่นี้ปรองดองกันดีนะ
     這對兄妹相處得很融洽
   同義ออมชอมประนีประนอมกลมกลืนสมัครสมานลงรอยยอมกันไม่แก่งแย่งกัน