ตะแบง

釋義

1. 1.副詞歪斜地爭辯；固執地強辯
   • เขาเถียงตะแบงไปโดยไม่มีเหตุผล
     他毫無理由地強詞奪理
   同義เฉไฉดึงดันเถียงข้างๆ คูๆ
2. 2.名詞望天樹（一種大型橡膠科樹木）
   同義ต้นสะแบงต้นกราดยางกราดเหียงกราดต้นตะแบง