บูดบึ้ง

釋義

1. 1.形容詞愁眉苦臉；臭著臉；悶悶不樂
   • หล่อนสะบัดก้นทำหน้าตาบูดบึ้งใส่พ่อแม่อย่างไม่เกรงใจ
     她甩著屁股，毫不客氣地對父母擺出一張臭臉
   同義บึ้งบึ้งตึงบูดขึ้งเครียด
   反義เบิกบานแจ่มใส