เกลี้ยกล่อม

釋義

1. 1.動詞勸誘；說服；招攬
   • สมเด็จพระเจ้าตากสินเสด็จปราบปราม และเกลี้ยกล่อมเจ้าชุมชนต่างๆและพวก ให้ยอมอ่อนน้อมสวามิภักดิ์
     達信大帝出征平亂，並招降各地的頭目和其部眾，讓他們甘心臣服
   同義ชักชวนหว่านล้อมโน้มน้าวชักจูงกล่อม