ขัดใจ

釋義

1. 1.動詞違逆心意；不順從
   • แม่จำเป็นต้องขัดใจลูกที่ร้องไห้จะเอาของเล่นซึ่งมีราคาแพงมาก
     媽媽不得不違逆孩子的心意，因為他哭著要買一個很貴的玩具
   同義ขัดเคืองไม่พอใจ
   反義ตามใจพอใจ