ตอแย

釋義

1. 1.動詞招惹；騷擾；挑逗使生氣
   • ไม่มีใครอยากตอแยกับคนเจ้าอารมณ์อย่างเธอหรอก
     沒有人想去招惹像她那樣情緒化的人
   同義ยั่วแหย่แยแสสนใจ