ตะขิดตะขวง

釋義

1. 1.動詞猶豫；不自在；害羞尷尬
   • เธอรู้สึกตะขิดตะขวงที่จะไปไหนๆ กับเขาตามลำพัง
     她覺得單獨跟他出去哪裡都會不自在
   同義กระดากกระอักกระอ่วนกระดากอายละอายใจอับอาย
   反義สนิทใจสะดวกใจ