ตะบอย

釋義

1. 1.副詞拖拖拉拉；磨蹭；慢吞吞地
   • เขาตะบอยแปรงฟันโดยไม่สนใจว่ามีคนคอยใช้ห้องน้ำอยู่
     他刷牙拖拖拉拉的，完全不管有人在等著用廁所
   同義ช้าร่ำไรอืดอาดอ้อยอิ่ง
   反義รวดเร็วเร็ว