ปึ่ง

釋義

1. 1.形容詞高傲的；自負的；擺架子的
   • ใครๆ ก็พากันเบื่อหน่ายท่าทางปึ่งของเขาเวลาไม่พอใจอะไรขึ้นมา
     大家都對他不高興時擺出的那種高傲態度感到厭煩
   同義ปึ่งชาปั้นปึ่ง
   反義นอบน้อมถ่อมตัวอ่อนน้อม