พังพาบ

釋義

1. 1.動詞俯臥；趴著
   • คลื่นมนุษย์ที่วิ่งหนีระเบิดซัดเอาเราทั้งสองพังพาบลงไปกับพื้น
     人潮為躲避爆炸而奔逃，把我們兩人都撞得趴倒在地上。
   同義นอนพังพาบหมอบราบนอนราบ