กำแหง

釋義

1. 1.動詞傲慢；蠻橫；驕橫跋扈
   • นักเลงเจ้าถิ่นชอบกำแหงกับคนที่ผ่านไปมา
     地頭惡霸總喜歡對路過的人蠻橫無理。
   同義กล้าอวดดีผยองกำเริบบังอาจ