ความเกื้อกูล

釋義

1. 1.名詞扶助；援助；照顧
   • ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับคนไข้ในชนบทมีลักษณะเป็นความเกื้อกูลกันระหว่างมนุษย์
     鄉村醫生與病人之間的關係具有人與人之間互相扶助的性質
   同義ความเอื้อเฟื้อความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่การเจือจานการอุดหนุนความเผื่อแผ่