งอแง

釋義

1. 1.動詞任性哭鬧；耍脾氣
   • น้องเล็กก็งอแงไปตามประสาเด็กๆ นั่นแหล่ะ อย่าตามใจมากนักเดี๋ยวจะเสียเด็ก
     小弟弟也只是按小孩子的習性耍脾氣而已，別太順著他，不然會寵壞的
   同義ขี้แยขี้อ้อนโยเย