ตะโกน

釋義

1. 1.動詞大喊；吼叫；呼叫
   • เสียงดนตรีหรือร้องดังจนเกินไปจึงทำให้แขกในงานต้องตะโกนคุยกันแข่งกับเสียงดนตรี
     音樂或歌聲太大聲，賓客只能大喊著跟音樂比大聲聊天
   同義ตะเบ็งร้องเปล่งเสียงแผดเสียง