บุตรบุญธรรม

釋義

1. 1.名詞養子；養女
   • เธอถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูบุตรบุญธรรมราวกับเป็นบุตรในไส้ของเธอเอง
     她疼愛養育養子女，如同對待自己的親生骨肉一般
   同義ลูกบุญธรรม