พักตร์

釋義

1. 1.名詞臉；面容（多用於敬語）
   • พระพักตร์ของพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยสุโขทัยจะอิ่มเอิบ สวยงาม
     素可泰時期所造佛像的臉部圓潤飽滿、美麗莊嚴
   同義หน้าหน้าตาใบหน้าพักตร์