คับแค้น

釋義

1. 1.副詞困苦；貧困；艱難
   • เด็กบางคนที่ขมขื่นใจจากชีวิตที่ต้องอยู่อย่างคับแค้นและถูกทารุณจากผู้ใหญ่ที่ตนอาศัยอยู่ด้วย
     有些孩子因為必須過著困苦的生活，並遭到同住長輩的虐待，內心感到痛苦
   同義ขาดแคลนยากจนยากไร้ขัดสนฝืดเคืองลำบาก