ถิ่นทุรกันดาร

釋義

1. 1.名詞偏遠地區；荒僻地帶
   • พระและมิชชันนารีได้พยายามไปเผยแพร่ศาสนาในถิ่นทุรกันดาร หรือดินแดนต่างๆ ทั้งที่ยังไม่เจริญหรือล้าหลัง
     僧侶與傳教士努力到偏遠地區或尚未開發、落後的地方傳播宗教