บ่ายเบี่ยง

釋義

1. 1.動詞迴避；推託
   • พ่อบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับว่าไปกินเหล้ากับเพื่อนมา เพราะกลัวแม่จะโกรธ
     爸爸迴避不承認自己跟朋友去喝酒了，因為怕媽媽生氣。
   同義เลี่ยงเฉไฉ