หนวกหู

釋義

1. 1.形容詞吵鬧；刺耳；喧囂擾人
   • บ้านของเขาอยู่ข้างทางหลวง จึงต้องทนหนวกหูกับเสียงรถยนต์ ที่แล่นขวักไขว่อยู่ตลอดเวลา
     他家在大馬路旁邊，所以必須忍受車輛來來往往的吵鬧聲
   同義หนกหูหนกขูหนวกหู