แหนงหน่าย

釋義

1. 1.動詞厭倦；厭煩；心生嫌隙而厭煩
   • ฉันแหนงหน่ายกับการกระทำของเธอเต็มที่แล้ว
     我對她的行為已經徹底厭煩了
   同義เบื่อหน่ายเอือมระอาหน่ายแหนง