ซ่า

釋義

1. 1.動詞放蕩不羈；愛炫耀
   • เขาเป็นคนหล่อที่ไม่ซ่า เป็นคนงามที่ไม่หว่านเสน่ห์
     他是個帥氣卻不招搖的人，是個俊美卻不賣弄魅力的人
2. 2.動詞起雞皮疙瘩；發麻
   • เขาใจหายวาบ ขนลุกชันขึ้นทั้งตัว ซ่าไปทั่วหนังหัว
     他心一沉，全身寒毛直豎，頭皮發麻
3. 3.副詞（雨聲、水聲）嘩嘩地
   • เราได้ยินเสียงน้ำตกกระทบพื้นซีเมนต์รอบบ่อดังซ่า
     我們聽到瀑布沖擊水泥地的水聲嘩嘩作響