พังครืน

釋義

1. 1.動詞轟然倒塌；嘩然崩塌
   • ความแรงของน้ำที่ไหลบ่ามาทำให้ขอบตลิ่งพังครืน
     湍急的洪水沖擊使得河岸嘩然崩塌。
2. 2.動詞消散殆盡；瞬間瓦解
   • ความอดทนของน้าหวานพังครืน เหมือนฝนที่ตั้งเค้ามานานเทเม็ดลงมาราวฟ้ารั่ว
     南哇的耐心瞬間瓦解，就像蓄積已久的雨雲終於傾瀉而下，如天空破了個洞般。