หวานใจ

釋義

1. 1.名詞心上人；情人
   • เมื่อเขากลับถึงบ้าน เขาจะต้องโทรศัพท์ไปหาหวานใจเพื่อรายงานตัวทุกครั้ง
     他每次回到家，一定會打電話給心上人報備