ความอ้างว้าง

釋義

1. 1.名詞孤寂；孤獨；寂寥
   • เป็นเวลานานนับสิบปีที่เขาอยู่กับความหลัง อยู่กับความอ้างว้างสิ้นหวัง เฝ้าดูคนรอบข้างตายจากไปทีละคน
     他獨自活在過去，活在絕望的孤寂中，看著身邊的人一個個死去，已經十幾年了
   同義ความเหงาความเปล่าเปลี่ยวความเปลี่ยวใจความว้าเหว่