เอื่อย

釋義

1. 1.副詞緩慢地；不慌不忙地；悠悠地
   • ในเกาะพะงันมีเสน่ห์แห่งความงามของสายลำธารที่ไหลเอื่อยจากเทือกเขาสูงสู่ทะเลถึง 14 สายด้วยกัน
     帕岸島有14條溪流從高山悠悠流向大海，展現出美麗的魅力
   同義เอื่อยๆเรื่อยๆเฉื่อยๆ