โบย

釋義

1. 1.動詞鞭打；抽打
   • ท่านขุนลงมือโบยผู้เป็นภรรยาด้วยตัวเอง เพราะแค้นใจที่เมียตัวเล่นชู้กับชายอื่น
     那位長官親自動手用藤條鞭打自己的妻子，因為氣她跟別的男人搞外遇
   同義เฆี่ยนเฆี่ยนตี