ข่มใจ

釋義

1. 1.動詞威脅；恐嚇；欺凌；霸凌；恐嚇要脅；用言語或行為使人感到害怕或受屈辱
   • เด็กคนนั้นข่มใจเพื่อนของเขาทุกวัน
     那個孩子每天都霸凌他的朋友。
   • พวกแก๊งข่มใจชาวบ้านเพื่อเอาเงิน
     一幫人透過恐嚇村民來勒索金錢。
   • ผู้จัดการข่มใจพนักงานด้วยคำพูดหยาบคาย
     經理用粗言惡語恐嚇員工。
   同義ข่มขู่กดขี่ลงแรงรังแกน
   反義ช่วยเหลือเมตตาปกป้อง