ฝืนใจ

釋義

1. 1.動詞勉強自己；違背心意
   • เลขาธิการพรรคถึงกับบ่นอุบว่าต้องฝืนใจตัวเองให้ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้พรรคได้เข้าร่วมรัฐบาล
     黨秘書長甚至抱怨說，為了讓黨能加入政府，他得勉強自己做各種事情
   同義ฝืน
   反義เต็มใจ