อายใจ

釋義

1. 1.動詞害羞；感到尷尬；不好意思
   • เขาอายใจที่ต้องขอตัวออกจากห้องเรียน
     他因為要離開教室而感到不好意思。
   • หญิงสาวอายใจเวลาต้องพูดต่อหน้าคนเยอะ
     年輕女性在人多面前說話時會害羞。
   • ลูกชายอายใจตัวเองเพราะสวมเสื้อผ้าที่ไม่แนวนอน
     兒子因為穿著不夠時尚而對自己感到不好意思。
   同義ขายหน้าหน้าแดงเสียหน้าละอาย
   反義น่าเชื่อถือมั่นใจกล้าออดโออ