เบือนหน้า

釋義

1. 1.動詞轉頭避開；扭頭不看
   • เขาพยายามข่มความรู้สึกเหล่านั้นด้วยการทำเป็นแสร้งเบือนหน้าไปทางอื่นเสีย
     他試著壓抑那些情緒，故意假裝把頭轉向別處
   同義เมินหน้า
   反義ประจันหน้าเผชิญหน้าประชันหน้าประเชิญหน้า