พักใจ

釋義

1. 1.動詞休息；放鬆心情；不擔心；寬心
   • เขาพักใจไปก่อน เดี๋ยวมาช่วยเธอ
     他先放鬆一下，待會再來幫你。
   • พักใจไปสักครู่ อย่าเพิ่งเป็นห่วง
     休息一下，先別擔心。
   • ฉันต้องพักใจให้ผ่อนคลาย ก่อนจะทำงานต่อ
     我需要放鬆心情紓解壓力，才能繼續工作。
   同義ผ่อนคลายใจเย็นหายห่วง
   反義เป็นห่วงใจร้อน