หมดใจ

釋義

1. 1.動詞失去耐心；厭倦；心灰意冷；對某人/事物感到失望而放棄
   • เขาหมดใจกับความสัญญาของเขา
     他對自己的承諾感到失望。
   • ฉันหมดใจกับเกมนี้แล้ว
     我已經對這個遊戲厭倦了。
   • พ่อหมดใจที่ลูกชายไม่ยอมเรียน
     父親對兒子不肯讀書而感到失望。
   同義เบื่อท้อสิ้นหวัง
   反義หวังมีใจ