บรรเทา

釋義

1. 1.動詞緩解；減輕（病情等）
   • อาการโรคหัวใจของเขาบรรเทาลงไปบ้างหลังจากเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล
     他的心臟病症狀在住院治療後有些緩解
   同義ทุเลา
   反義กำเริบ
2. 2.動詞減緩；降低（程度）
   • การทำหลังคาทรงสูงนี้มีผลช่วยบรรเทาความร้อนที่จะถ่ายเทลงมายังส่วนล่าง
     建造高屋頂有助於減緩熱氣傳到下層
   同義ทุเลาลดลงคลายผ่อนลง