เจ้าใจ

釋義

1. 1.形容詞自作聰明；愛管閒事；多嘴多舌；自以為是
   • เขาเป็นคนเจ้าใจ ชอบสอดแนวเรื่องของคนอื่น
     他是個愛管閒事的人，喜歡插手別人的事情。
   • อย่าเจ้าใจในเรื่องที่ไม่ใช่ของคุณ
     不要管不是你的事情。
   • เธอเจ้าใจแนะนำเพื่อนว่าควรซื้ออะไร
     她自作聰明地建議朋友應該買什麼。
   同義ชอบยุ่งมุขเมืองบ่นเบิกบาน
   反義ใจเย็นขี้ขลาด