เอาใจเก่ง

釋義

1. 1.動詞討好；奉承；拍馬屁；刻意取悅他人
   • เขาชอบเอาใจเก่งเพื่อให้ได้ความไว้วางใจ
     他喜歡討好以便獲得信任。
   • อย่าเอาใจเก่งกับเพื่อนแบบนั้น มันจะเหนื่อยใจ
     別那樣討好朋友，會很累的。
   • พนักงานใหม่เอาใจเก่งผู้บริหารเพื่อขึ้นตำแหน่ง
     新員工討好主管以便升職。
   同義ยอใจสอบหาเกี้ยวพยาบาล
   反義ดื่มด่ำไม่สนใจเหยิ่ง